عيون
تأليف / عبدالحق عبده
لما تلاقى جوى عنيها
شئ بيحير …..
تلقى براة طفل صغير
تلقى الفرحة لما تقابلك
تنسى انك والله حزين
تلفى الدنيا شمال ويمين
وسط الفرحة تنسى الدنيا
وتنسى انك والله كبير
تجرى زى الطفل عليها
جوى عنيها قلبك يفرح
وتميل للورد فى جنانة
تقطف منه اجمل وردة
تشبه فيه عبير بيغنى
وتلمس فيها القلب تملى
جوى عنيه بشوف الفرحة
واسرح لما تلبس طرحة
وتبقى الدنيا عايشه الفرحة
وتغنى من تانى اغنية
فيها جمال الكون هدية
تذكر فيها اجمل اسم
لما تنادى يوم عليه
اجرى وانسى كل خطاوى
مش شايف فى الدنيا وناوى
المس فيها طفولة عجيبة
وارجع تانى افكر فيها
وازرع جوى القلب غناوى
لما العقل صار متحير
قالت والله يا عمو مالك
كل الدنيا رجعت تانى
تطفى فى كل امانى
ورجعت ابس للمراية
كانت عندى فى العربية
شفت الشعر الابيض يلمع
ضحك العقل وقال كفاية
يكفيك والله زمانك عنده
اوع تمشى فى يوم تتحير
وتارجع تانى طفل صغير
سيبك من قلبك لتضيع
اصلوا زمانك عمره ما يرجع
يمرح جوى بستان
وتجرى زى ما كنت زمان
زمنك ولى واصبح كان
انسى الحب وعيش انسان
